Pacjenci ze zdiagnozowaną chorobą psychiczną leczeni są zarówno środkami farmakologicznymi, jak i poprzez psychoterapię. Bywa że stosowane są alternatywne metody leczenia.
Psychiatrzy mają szerokie możliwości wyboru stosowania środków psychotropowych, które oddziałując na układ nerwowy pacjenta oraz poziom neurotransmiterów, wpływają na zachowanie i stan emocjonalny pacjenta, hamują tendencje autodestrukcyjne, redukują impulsywność, poziom lęku itd.
Część leków jest w stanie działać specyficznie (konkretnie na dany objaw) większość neuroleptyków działa jednak niespecyficznie, czyli poza danym objawem wpływa również na inne części osobowości pacjenta. Przykładem, może być tu osławiony Prozac, podawany pacjentom w depresji. Poza poprawą nastroju i redukcją lęku, Prozac potrafi również całkowicie zmienić życie pacjenta, sprawiając że staje się on bardziej pewny siebie, mniej wrażliwy na odrzucenie, zmienia swoją hierarchię wartości itd. Z tego powodu Prozac bywa nazywany tabletką szczęścia, a jego przepisywanie wiąże się z wieloma kontrowersjami. (Głównie tego typu, czy można farmakologicznie poprawiać komuś jakość życia, nawet jeśli nie cierpi on na głęboką depresję).
Poza farmakologią, wykorzystywana w procesie leczenia chorych jest psychoterapia – zarówno w swojej indywidualnej jak i grupowej formie.
W przypadku niektórych zaburzeń, pacjenta poddaje się oddziaływaniu zarówno farmakologii jak i psychoterapii, niekiedy zaś, leczy się jedynie poprzez oddziaływanie psychoterapeutyczne.
Psychoterapeuta to nie tylko lekarz psychiatrii, ale również psycholog, który ukończył odpowiednie szkolenia, zdał właściwe egzaminy i dysponuje certyfikatem psychoterapeuty.
Psychoterapia, może być prowadzona w ramach różnych kierunków terapeutycznych. Niektóre poszczególne orientacje lepiej radzą sobie z konkretnymi zaburzeniami, niektórych zaś nie wykorzystuje się w pracy z konkretnymi chorobami (np. Gestalt nie radzi sobie z uzależnieniami i nie stosuje się tej metody w terapii alkoholików czy narkomanów).