1. Psychiatria, jej status i historia
2. Mała psychiatria – zaburzenia nerwicowe
3. Duża psychiatria
4. Zaburzenia osobowości i inne zaburzenia pośrednie
5. Psychiatria wieku rozwojowego
6. Psychiatria i metody leczenia

Mała psychiatria – zaburzenia nerwicowe

Lęk nerwicowy, zaburzenia wegetatywne, egocentryzm, nerwicowe błędne koło.

W obszar tzw. małej psychiatrii wchodzą zaburzenia nerwicowe. Rozróżnienie pomiędzy zaburzeniami na tle nerwicowym, a dużą psychiatrą dokonuje się na podstawie istnienia świadomości pacjenta o irracjonalności jego lęków bądź zachowań. Innymi słowy, pacjent, który cierpi na nerwicowe zaburzenia – czy będą one dotyczyć stanów emocjonalnych czy poznawczych, ma zachowaną świadomość i możliwość podejmowania racjonalnych działań. Wie o tym, że jego lęk wynika z choroby i jakkolwiek nie potrafi nad nim zapanować, zachowuje świadomość sytuacji. W zaburzeniach z obszaru psychoz, chory świat urojony traktuje jak realny i nie widzi między rzeczywistością a swoim stanem różnicy.

Przy zaburzeniach z małej psychiatrii, najbardziej popularną metodą oddziaływania i jednocześnie najbardziej skuteczną są oddziaływania psychoterapeutyczne. Środki farmakologiczne stosuje się jako uzupełnienie prowadzonej psychoterapii. Bywa że są konieczne, ale równie często pacjentów można leczyć bez podawania im leków psychotropowych.

Zaburzenia nerwicowe składają się z czterech głównych objawów:

• lęku nerwicowego (rozlanego niepokoju bez konkretnego źródła, przyjmującego różnorodne formy, włącznie z fobiami)
• zaburzeń wegetatywnych (rozmaitych sygnałów z ciała, które nie posiadają biologicznych przesłanego do występowania, lub są wtórnymi efektami zaburzenia nerwicowego)
• egocentryzm (skupienie się pacjenta na sobie, „ja” pacjenta jest centralnym punktem odniesienia)
• nerwicowe błędne koło (dodatnie sprzężenie zwrotne- objawy somatyczne napędzają lęk, który napędza objawy somatyczne).

Więcej na stronie: www.nerwica.org

^ do góry